In eerste instantie fysiek: ik was aan het revalideren en wilde weer meer en beter gaan wandelen.
In tweede instantie, toen ik de vraag formuleerde: bij mezelf nagaan waar mijn grenzen liggen. Heb ik wel grenzen?
Ik zat niet zo goed in mijn vel. Het overlijden van mijn man, waar ik het afgelopen jaar mij redelijk doorheen heb geslagen, gaf ineens triggers en kwam ik in een periode van dat ik mijzelf kwijt was. Daar ging mijn vraag over: Wie ben ik? Waar wil ik naartoe werken?
Ik ben zoekende op werkgebied. Wat wil ik nou werkelijk doen? En hoe ga ik stappen zetten in die richting?
De aanleiding was een subsidie. Het was een cadeautje en een fijne reden om aan de slag te kunnen gaan met mijn persoonlijke vragen. Ik was (te) druk. Doel was om weer in mijn eigen kracht te komen.
Dat ik wel degelijk grenzen heb. Dat ik voel wat wel en wat niet. Dat ik kan aangeven wat wel en wat niet en dit ook uiten. Stevigheid in mezelf.
De wandelcoaching heeft mij geholpen om de dingen weer positief te ervaren, dingen te gaan ondernemen en weer positief in het leven te staan.
Tijdens het traject zijn bepaalde wensen en behoeftes in mij helderder geworden en ik voel me er rustig onder om dit voor ogen te blijven houden en stapsgewijs in de richting te bewegen die ik wil.
Veel nieuwe inzichten. Het belang van rust en vrijheid. Dat je je eigen ruimte creëert. Dat soms even niets toch echt groei is.